หัวข้อธรรมสองภาค

เส้นตรงที่น่าสงสัยตั้งอยู่บนฐานแห่งความงวยงง สิ่งที่เกิดเก่า คือ การเล่นของ      สิ่งที่เกิดใหม่ คือ ของเล่น สิ่งที่เกิดใหม่ คือ ของเล่น           สิ่งที่เกิดเก่า คือ การเล่นของ  จงพิสูจน์ว่า การเล่นของ และของเล่น ต่างกันอย่างไร เพราะฉะนั้นอย่าล้อเล่น ของเล่นไม่เป็นไร แต่ถ้าเล่นของเป็นไรแน่นอน

หากจะมองว่าไม่เป็นธรรมเลยทำไมต้องมาเลือกฉันด้วย  ก็ขอตอบว่า..คุณเสนอตัวคุณเองตั้งแต่ชาติปางก่อน ที่เราถูกเลือกนั้นเขาให้โอกาสเรา เวลาที่เราจะมีเคราะห์ มีโศก มีโรค มีภัย มีทุกข์ มีความลำบากแสนสาหัสสากรรจ์ เขาให้เรามาเข้าเกมกลกรรมในกลไกกรรมโดยการทำพฤติกรรมให้ถูกต้อง คุณมีสิทธิ์สร้างภาควิบากกรรมในเกมกลกรรมโดยการทำกลไกกรรมให้เป็นปาฏิหาริย์หรือ Sixth sense

แต่ถ้าเบาบางเกินไป ไม่พอเพียงแก่ความต้องการ ความรู้นั้นมันก็ป่วยการ ก็คือ ไม่มีประโยชน์ โดยเฉพาะเรื่องการนำเสนอสิ่งซึ่งพิสูจน์ไม่ได้ แต่มีจริง ก็คือ สิ่งเหนือสามัญวิสัย นอกจากมันมีจริงแล้ว มันยังเป็นสิ่งที่ทำให้เกิดประโยชน์ และเกิดโทษได้จริงๆ

พอความรู้ชนิดหนึ่งชนิดใดที่ผ่านเข้ามาในวิญญาณธาตุ แล้วมันตรงขั้วกับวิญญาณ กับธาตุของวิญญาณนั้นพอดี ความรู้นั้นจะเกาะติดในธาตุวิญญาณ จะเกิดการประสานกับความรู้สึกในเรื่องศักดิ์สิทธิ์ ความรู้เรื่องศักดิ์สิทธิ์กับความรู้สึกเรื่องศักดิ์สิทธิ์ ก็จะเกิดการรวมตัวกันเป็นหนึ่งเดียว

ถ้าใครทำความสามารถที่จะสร้างพฤติกรรมของตัวเองด้วยการคิด พูด ทำ ให้สอดคล้องเข้ากันเป็นกลมเกลียวกัน กลมกลืนกันกับวิบากกรรม คนๆ นั้นมีชีวิตที่เดินอยู่บนเส้นตรงที่น่าสรรเสริญ   ทุกอย่างมันต้องพอดี   ทำดีให้ถูกดี  ทำดีให้ถึงดี  ทำดีให้พอดี

ถ้าเรารู้กลไกของเกมนั้น เราก็ทำตามกลไกนั้น เกมกลกรรมมันก็ออกมาในรูปของการให้คุณ ให้สิ่งที่เป็นประโยชน์  แต่ถ้าไม่รู้จักกลไกของเกมนั้น เกิดเป็นโทษ ชีวิตผิดปกติ  แล้วกลไกกรรมคืออะไร  ต้องทำอย่างไร  และเมื่อพลั้งพลาดจะแก้เกมอย่างไร หาคำตอบไปด้วยกันใน เรขาคณิต (กุล) พิสูจน์กรรม

เรื่องของกรรมเป็นสิ่งกระทำเพื่อพรหมลิขิต พรหมลิขิต บุพเพสันนิวาส บุพกรรม กงเกวียนกำเกวียนกรรมเก่าเกี่ยวกัน มันเนื่องกันหมด แต่เบ้าหลอมใหญ่ คือ พรหมลิขิต

ถ้าคุณทำกายของคุณให้เบา ทำใจให้ปลอดโปร่งโล่งสบาย ลดความโลภสักนิด คุณจะเข้าใจว่า วิบากกรรมในภพเก่าของเรา ที่มาเชื่อมต่อวิบากกรรมคือ ผลกรรมที่เราทำไว้ในชาตินี้ที่เริ่มจำความ มันผิดตรงไหน มันต้องแก้ไขตรงไหน มันต้องยอมตรงไหน ไม่ยอมตรงไหน

เส้นตรงที่น่าสรรเสริญ ตั้งอยู่บนฐานแห่งความพอดี   สิ่งที่เกิดเก่า คือ วิบาก    สิ่งที่เกิดใหม่ คือ พฤติ   สิ่งที่เกิดใหม่ คือ พฤติ    สิ่งที่เกิดเก่า คือ วิบาก   จงพิสูจน์ว่า พฤติกรรมและวิบากกรรมต่างกันอย่างไร

สร้างสวรรค์ทั้งเป็น แล้วหลีกหนีนรกทั้งที่ยังไม่ตาย  ทำอย่างไรจึงจะมีปาฏิหาริย์ที่ดีเกิดขึ้น  เริ่มต้นจากตัวเราก่อน  1. อารมณ์    2. จิต      3. วิญญาณ  ที่ทำงานคือ ร่างกาย  จุดสุดท้ายคือ วิญญาณสร้างราศี กายต้องการความคล่อง จิตต้องการความนิ่ง  วิญญาณเบาบางจากโลภ โกรธ หลง  กิเลส ตัณหา อุปาทาน  โดยเฉพาะอุปาทานทางเหนือสามัญวิสัย มีส่วนอย่างมากที่ทำให้ชีวิตสับสนวุ่นวาย

กายพร้อม จิตเพียบพร้อม วิญญาณมีความสวยสดงดงามเพียบพร้อม  ทำให้ฮอร์โมนเคมีมีคุณภาพ   เมื่ออารมณ์ ฮอร์โมน เคมีที่เกิดจากวิญญาณ เกิดจากจิต เกิดจากกาย ที่เพียบพร้อม  ทำให้เกิดปราณที่เปล่งออกมา เป็นปราณที่มีราศี มากกว่าราคี

เหตุที่สุขภาพใจดี ร่างกายแข็งแรงดี แต่ทำไมมันยังทุกข์ ก็เพราะวิญญาณของคุณยังมีโลภ มีโกรธ มีหลง  มีกิเลส ตัณหา อุปาทาน วิญญาณก็เลยหนัก เพราะวิญญาณของคุณไปค้านกันกับความจริงของธรรมชาติในโลกเหนือสามัญวิสัย ออร่าที่ออกมาเป็นราศีจากตัวเรา ไม่สามารถทะลุชั้นบรรยากาศได้ ก็ไปติดอยู่แค่ในอากาศซึ่งมี Space and time คือ มีเวลาเป็นตัวบังคับร่างกาย จิตใจ และวิญญาณเรา เราก็เหมือนกับผู้ต้องโทษ ไม่สามารถจะมีอิสระ ขยับกายก็ลำบาก จะขับเคลื่อนจิตก็แสนยากเพราะวิญญาณอาฆาต  พัฒนารัศมีในตัวเองออกไปให้ไปสู่ชั้นอวกาศ ในชั้นอวกาศเราอุปมาเปรียบเทียบเป็นรังสีแห่งพรหม มีความเบาบาง ผ่อนคลาย สบาย ไม่เครียด ไม่ขึง ไม่ตึง ไม่หย่อนจนเกินไป เพราะรังสีแห่งพรหมจะเกิดความเหมาะสมกับพรหมลิขิตของทุกชีวิต

งานของสหปฏิบัติฯ คือ พูดคิดทำ ในสิ่งที่เหมาะสม สมควร แล้วเป็นประโยชน์ ไม่เป็นโทษ มี 2 หลักใหญ่ คือ งานสามัญวิสัยและงานเหนือสามัญวิสัย เพื่อให้รู้ว่า คนเรามีศักยภาพและศักดิ์สิทธิ์อยู่ที่ตัว ไม่ต้องตะลอนหาที่ไหน แต่ต้องดึงออกมา และทำให้ธรรมชาติสองอย่างสมดุลกันทั้งศักยภาพและศักดิ์สิทธิ์ ชีวิตก็จะเป็นปกติสุข แต่วิธีการอย่างไร มีรายละเอียด ต้องศึกษาเรียนรู้

มีวิธีใดทำให้ศักยภาพคือ ความเก่งกล้าสามารถของแต่ละคน เสมอด้วยศักดิ์สิทธิ์ก็คือ อิทธิฤทธิ์ ปาฏิหาริย์ในตัวคน แบ่งปันความรู้สึกนึกคิดไปที่ศาสตร์อื่นๆ ด้วย คือ ตรรกศาสตร์  จิตวิทยา  ปรจิตวิทยา พาราไซโค  ปรัชญา  อภิปรัชญา คนที่โต่งสุดไปทางวัตถุนิยม คนที่ติดในเรื่องจิตนิยม Idealism ติดอยู่ด้วยเพียงแค่ว่า ศักยภาพยังไม่เป็นฐานให้กับความศักดิ์สิทธิ์  ความศักดิ์สิทธิ์ที่คุณเพียรพยายามจาก Idealism ยังไม่ได้มาเป็นบัลลังก์ให้กับศักยภาพ นี่คือ ข้อเท็จจริงที่อยากจะฝากเรียนทุกท่าน เพื่อการสร้างความสุขที่สมดุลให้กับตัวท่านเอง

พิธีกรรมระดับไหน แล้วก็บุคคลที่จะมีปฏิสัมพันธ์กับเราแล้วเกิดคลื่นแทรกสอดที่ดี บุคคลระดับไหน บุคคลนั้นมีฐานะกับเราอย่างไร มีกรรมเก่าเกี่ยวเก่ากับเรา ก็เบาหน่อย ไม่ค่อยจะมีน้ำหนัก  มีบุพกรรมกับเรา ก็หนักขึ้นหน่อย แล้วหนักที่สุดก็คือ มีบุพเพสันนิวาส  แต่รวมเลยก็คือ มีพรหมลิขิต

กติกาของเทพ แล้วเราเข้าใจกติกาของเทพว่ายังไงบ้าง

ธาตุรู้  วิญญาณแท้ ธาตุ+วิญญาณแท้ = ธาตุรู้ วิญญาณ+ธาตุรู้ = วิญญาณแท้

ธาตุ+วิญญาณแท้ = ธาตุรู้ วิญญาณ+ธาตุรู้ = วิญญาณแท้

เราจะพยายามทำอย่างไรไม่ให้เรื่องสิ่งศักดิ์สิทธิ์ อิทธิฤทธิ์ ปาฏิหาริย์ เทพเทวดา เรื่องลึกลับ เกิดรูโหว่และเกิดช่องว่าง เราจะอุดรูโหว่และช่องว่างให้มากที่สุดได้อย่างไร

ศักยภาพกับศักดิ์สิทธิ์ เป็นเรื่องเกี่ยวเนื่องกัน หรือหนุนเนื่องกันอย่างแน่นอน โดยที่เราจะต้องสร้างสมดุลระหว่างศักยภาพกับศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาให้มันพอดีกัน   ที่ตัวเรามีศักยภาพที่เก่งอยู่แล้ว แต่ยังขาดความเฮงหรือศักดิ์สิทธิ์ เพราะเรายังขาดคุณความดีมากพอ เราจึงต้องสร้างพลังศักดิ์สิทธิ์ขึ้นมาเป็นอำนาจในการถ่วงดุลกันเพื่อให้เกิดความเฮง  ไม่ว่าคุณจะเก่งขนาดไหนถ้าหากไม่มีคุณธรรม จิตไม่มีความเมตตา ขาดความสงสาร ขาดความเห็นใจผู้อื่น ความเฮงก็จะไม่เกิดขึ้น ความเก่งที่รอความเฮงต้องการตัวกลางของความเก่งคือ ความมีจิตที่เมตตา

1.ทำไมต้องมีครอบครู ไหว้ครูวันที่ 20 ทุกครั้ง เพราะเราต้องการบูชาพระพรหมบนสวรรค์ 20 ชั้น ให้รู้จักพรหม 20 ชั้น 2.เพลงไหว้ครูไหว้ ให้รู้จักตนเอง และผู้อื่น ว่าต่างคน ต่างก็เป็นครูให้กันและกัน  ทั้งครูที่มีตัวตนและไม่มีตัวตน ควรมีทั้งศักยภาพและศักดิ์สิทธิ์  สิ่งที่กั้นระหว่างมนุษย์กับเทพ มนุษย์กับผี มนุษย์กับสวรรค์ มนุษย์กับนรก กระดาษบางๆแผ่นเดียว คือเส้นผมบังภูเขานี่แหล่ะ  เพราะความรู้สึกของคนที่อคติ อคติแปลว่าไม่มี นิดเดียวไปแล้ว หน่อยเดียวหมดโอกาสแล้ว พอคิดถูกหน่อยเดียวมีโอกาส คิดตรงหน่อยเดียวโอกาสมี อะไรที่มันเล็กๆน้อยๆ ที่มันรู้สึกสูญเสีย หรือเสียโอกาสหรือเสียประโยชน์ก็ปลงๆมันซะบ้าง ปล่อยๆมันซะบ้าง พอจิตเราว่าง เราถึงครู พอจิตเราว่าง เราคือครู จิตไม่ว่าง แล้วเราไม่ปล่อยวาง ไม่เจอครู แล้วตัวเองก็ไม่ได้เป็นครู แล้วคนอื่นก็ไม่ได้นับถือว่าตัวเองเป็นครู เพราะใครๆก็เป็นได้ทั้งศิษย์และเป็นได้ทั้งครู เทพเขามีเกมของเขา เขามีกลของเขา เขามีวิธีการของเขา เส้นผมบังภูเขานิดเดียว 3.สตอรี่หมา สตอแหลคน หมารู้คุณคน คนไม่รู้คุณคนเลวยิ่งกว่าหมา สงสารคนที่มาสตอแหล มันเป็นผลเสียกับพรหมลิขิต ของคนที่เอานิสัยอย่างนี้มาใช้อย่างยิ่ง เสียดายโอกาส ถ้าคนคิดเป็น จะทำให้คนพลิกฐานะ จากย่ำแย่ กลายเป็นย่ำดีไปเลย โจรกลับใจ ยังกลับมายิ่งใหญ่ เป็นคนสำคัญควรแก่การเคารพนับถือบูชาก็มาก เพราะฉะนั้น คนที่ไม่คิดจะเปลี่ยนใจ เปลี่ยนเถอะ เปลี่ยนเพื่อใคร ก็เปลี่ยนเพื่อตัวคุณเอง

อา. 18 ม.ค. 2569 ก่อนวันสำคัญ 20 มกราคม 2569 ครูฝาก 3 เรื่อง 1.พรหมโลก 2.ไหว้ครูไหว้ใคร 3. สตอรี่หมา สตอแหลคน

ศ.  16  ม.ค.  2569 ไหว้ครู ไหว้ใคร   ไหว้กันไป ไหว้กันมา  ไหว้กันมา ไหว้กันไป เพราะใครๆ ก็เป็นได้ทั้งศิษย์และครู  แด่คุณครูด้วยดวงใจ ให้กับครูที่มีตัวตน เป็นอณู จำกัดจำนวน  แด่คุณครูด้วยดวงวิญญาณ ให้กับครูที่ไม่มีตัวตน เป็นปรมาณู ไม่จำกัดจำนวน  ทั้งครูที่มีตัวตนและไม่มีตัวตน ควรมีทั้งศักยภาพ และความศักดิ์สิทธิ์

ผู้ที่มีรังสีแห่งพรหมแรงกล้า  มีทั้งตัวฉุด และตัวช่วย  ต้องพยายามแกะปมตัวฉุด  แล้วเข้าถึงตัวช่วยที่ถูกต้อง และเหมาะสม

ไหว้ครูไม่มีจำกัดจำนวน  และครูมีทั้งครูที่มีตัวตน และไม่มีตัวตน

มนุษย์มีสิ่งลึกลับ ซับซ้อน ซ่อนเร้น ปิดบัง อำพราง  แต่เราถูกพรางความรู้สึก  พราง แปลว่า ปิดบังความรู้สึก  เช่น เรื่องศักดิ์สิทธิ์ เข้าใจกันผิดมากมาย  อิทธิฤทธิ์ เข้าใจไม่ถูกต้องตามความจริง  ปาฏิหาริย์ หาความรู้ที่แท้จริงยาก  เทพเทวดา ไปกันคนละเรื่องคนละราว