กลอนวันครู พรทิพย์ พุตติ

 “ถึงจะสูงเทียมฟ้าอย่าดูถูก ผู้เคยปลูกวิชาแต่หนหลัง”

แม้วันนี้เราจะประสบความสำเร็จ สูงส่ง มีอำนาจ ชื่อเสียง หรือความรู้เพียงใด ก็ไม่ควรดูแคลนหรือเหยียดหยามผู้ที่เคยสั่งสอน หล่อหลอม และวางรากฐานปัญญาให้เราในอดีต เพราะความสูงส่งในวันนี้ มิได้เกิดขึ้นจากตัวเราเพียงลำพัง แต่เกิดจากเมล็ดพันธุ์แห่งวิชาที่ผู้อื่นปลูกไว้ก่อนแล้ว


“ศิษย์ไร้ครูอยู่ได้ไม่จีรัง”

ผู้ที่ปฏิเสธครู ไม่เห็นคุณค่าของครู  การเรียนรู้จากผู้อื่น แม้จะดูเหมือนยืนได้ด้วยตนเองในช่วงหนึ่ง แต่ความมั่นคงนั้นย่อมไม่ยั่งยืน ปัญญาที่ไร้ราก ย่อมโค่นล้มได้ง่ายเมื่อเผชิญบททดสอบของชีวิต


“อย่าโอหังลบหลู่ครูอาจารย์”

ความโอหังคือ “อวิชชา” ที่ปิดบังปัญญา การลบหลู่ครูมิใช่เพียงการผิดมารยาท แต่คือการตัดขาดตนเองจากต้นทางแห่งปัญญา ผู้ไม่รู้คุณครู ย่อมปิดประตูการเรียนรู้ของตนเองโดยไม่รู้ตัว ดังนั้นพึงตั้งใจศึกษา ประพฤติดี มีสัมมาคารวะ ซึ่งเป็นเครื่องแสดงความกตัญญูที่แท้จริง เพื่อความเป็นมงคลแก่ตัวเอง..