แชร์

ช่วยสละเวลาไปทานข้าวบ้าง (13 มีนาคม 2569)

อัพเดทล่าสุด: 16 มี.ค. 2026

13 ผู้เข้าชม

อ.วรพรรณ เนียมน้ำเพชร 13 มีนาคม 2569

เมื่อเริ่มเข้ามาในสหปฏิบัติฯ ผู้เขียนไม่มีความรู้เรื่ององค์เทพ และสิ่งศักดิ์สิทธิ์มากนัก และได้มีโอกาสพูดคุยกับอาจารย์ธวัชในห้องรับแขก หรือที่เรียกว่า ห้องติดสุข ณ บ้านเลขที่ 70 ซอยประชาสุข ถนนกรุงเทพฯ -นนท์ ในขณะที่พูดคุยกับอาจารย์ธวัชนั้นเป็นเวลาประมาณ 17 นาฬิกา ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่ผู้เข้าร่วมสวดมนต์บางส่วนเริ่มกลับบ้าน

ในขณะพูดคุยกับอาจารย์ธวัช ท่านได้กวักมือเรียกคุณผู้หญิงท่านหนึ่งเข้ามา และย้ำว่า รีบกลับบ้านไหม ถ้าไม่รีบขอให้เล่าเรื่องราวอันแปลกพิศวงในชีวิตของคุณผู้หญิงท่านหนึ่งที่เกิดขึ้น ณ เวลานั้น ผู้เขียนก็แปลกใจว่า ทำไมอาจารย์ธวัชถึงให้คุณผู้หญิงท่านนี้เล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้ฟัง คุณผู้หญิงท่านนี้ตอบกับอาจารย์ธวัชอย่างนุ่มนวลว่า ยินดีที่จะเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟังในครั้งนี้ ผู้เขียนขอเรียกแทนตัวผู้เล่าเรื่องท่านนี้ว่า คุณผู้หญิง

คุณผู้หญิงเริ่มเล่าว่า ตอนที่เธอยังรับราชการอยู่ ต้องติดต่อกับแพทย์ พยาบาล และเจ้าหน้าที่สาธารณสุข แต่แล้วก็มีนายแพทย์ใหญ่ผู้เชี่ยวชาญมาติดพันคุณผู้หญิง ซึ่งคุณผู้หญิงไม่ได้สนใจ หรือใส่ใจในเรื่องนี้ แต่คุณหมอยังคงมาหา และเพียรพยายามขอให้คุณผู้หญิงไปทานข้าวด้วย แม้แต่จะเป็นข้าวกลางวันก็ตาม แต่คุณผู้หญิงก็ปฏิเสธไปทุกครั้ง หรือบางครั้งคุณหมอเดินทางไปต่างประเทศ คุณหมอมักจะมีของฝากที่ผู้หญิงทั้งหลายคนชื่นชอบ เช่น น้ำหอม เครื่องสำอาง ผ้าพันคอ กระเป๋า และอีกมากมาย ซึ่งแต่ละชิ้นมีมูลค่าสูงทั้งนั้น แต่คุณหญิงก็ปฏิเสธของขวัญที่คุณหมอนำมาให้ทุกครั้ง และในบางครั้งก็ถึงกับโยนของขวัญที่คุณหมอนำมาให้ ทิ้งลงถังขยะต่อหน้าคุณหมอ

คุณผู้หญิงบอกกับผู้เขียนว่า เหตุที่คุณผู้หญิงปฏิเสธไม่ไปทานข้าวกับคุณหมอ และรับของฝากของคุณหมอเพราะว่า คุณหมอมีภรรยาที่อยู่ด้วยกันอย่างออกหน้าออกตา ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ไม่สมควรที่คุณหมอจะมาทำเช่นนี้ แต่คุณหมอไม่ละความพยายาม ขอร้องขอให้คุณผู้หญิงไปทานข้าว และรับของฝากหลายครั้ง หรือที่เรียกเป็นภาษาเข้าใจง่ายก็คือ ตื๊อนั่นแหละ ในบางครั้งคุณผู้หญิงก็ตอบกลับด้วยความไม่สุภาพ หยาบคาย เพียงเพราะว่าอยากให้คุณหมอเลิกตามเธอ และยุ่งวุ่นวายกับชีวิตเธอ

แต่เหตุการณ์ไม่เป็นไปตามที่คุณผู้หญิงต้องการ วันหนึ่งมีสุภาพสตรีสวย บุคลิกดี เรียบร้อย พูดจาไพเราะนุ่มนวล เข้ามาพบเธอ และแนะนำว่า เป็นภรรยาของคุณหมอ สุภาพสตรีท่านนี้ที่เป็นภรรยาของคุณหมอ กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า ขอร้องให้คุณผู้หญิงช่วยสละเวลาไปทานข้าวกับสามีเธอ หรือรับของฝากบ้าง เธอไม่มีอะไรเพียงแต่อยากให้สามีของเธอมีความสุข คุณผู้หญิงปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง และไม่ใยดีในคำอ้อนวอนขอร้องจากสุภาพสตรีเช่นนี้ และยังได้ฝากบอกสุภาพสตรีท่านนี้ไปยังคุณหมอว่า ขอให้เลิกยุ่งวุ่นวายเกี่ยวข้องกับชีวิตของเธอ

หากเหตุการณ์นี้ไม่เป็นไปตามประสงค์ของคุณผู้หญิง การมาของคุณหมอและภรรยากลับมาขอร้องให้คุณผู้หญิงแต่งงานกับคุณหมอ เพียงเพราะว่าภรรยาของคุณหมอสงสารคุณหมอมากที่ทนคิดถึง และรักคุณผู้หญิงมาก ภรรยาของคุณหมอเอ่ยปากอย่างเป็นมั่นเป็นเหมาะว่า พร้อมที่จะจดทะเบียนหย่าขาดกับคุณหมอ และยกเครื่องเพชรทั้งหมดของตัวเธอเอง และของคุณหมอที่มอบให้เมื่อวันแต่งงานให้กับคุณผู้หญิงทุกชิ้น อย่างไม่มีชิ้นไหนเหลือไว้ในเซฟ หรือว่ากล่องเก็บเครื่องเพชรเลย คุณผู้หญิงปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง แต่ภรรยาคุณหมอก็ไม่ลดความพยายาม เพียรขอร้องเธอให้คุณผู้หญิงแต่งงานกับคุณหมอได้ และยังยืนยันอย่างมั่นเหมาะว่า จะไม่รบกวน หรือระรานใดๆ ทั้งชีวิตของคุณหมอ และคุณผู้หญิง เพียงเพราะว่าต้องการให้คุณหมอไม่จมอยู่ในความทุกข์

แต่คุณผู้หญิงก็ปฏิเสธไปทุกครั้ง ทั้งคุณหมอและภรรยาเพียรขอร้องคุณผู้หญิงหลายครั้ง แต่คุณผู้หญิงก็ปฏิเสธทุกครั้งไป แต่แล้วเหตุการณ์ก็เดินมาถึงบั้นปลาย ภรรยาของคุณหมอมาหาคุณผู้หญิงที่ทำงาน และบอกว่า คุณหมอได้รับบาดเจ็บสาหัส เนื่องจากเครื่องบินตกที่จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่นั่งของคุณหมอติดกับบริเวณถังน้ำมัน เชื้อเพลิงของเครื่องบินทำให้คุณหมอมีบาดแผลไฟไหม้เกินกว่า 50% ของร่างกาย ซึ่งทางการแพทย์ถือว่า รักษาได้ยากและเป็นการบาดเจ็บสาหัสที่สามารถถึงชีวิตได้ และถึงกระนั้นภรรยาของคุณหมอก็ขอร้องให้คุณผู้หญิงไปเยี่ยม เพียงเพราะว่าทันทีที่คุณหมอฟื้นขึ้นมาก็เรียกหาแต่คุณผู้หญิง เป็นที่เวทนาสงสารต่อผู้พบเห็น และคุณหมอคนอื่นๆ ที่เข้าไปเยี่ยมเป็นอย่างมาก

แต่คุณผู้หญิงก็ปฏิเสธที่จะไปเยี่ยมคุณหมอทุกครั้ง จวบจนวันสุดท้ายภรรยาคุณหมอเดินทางมาขอร้องคุณผู้หญิงด้วยตัวเองที่ทำงาน เพื่อขอร้องให้ไปเยี่ยมคุณหมอเป็นครั้งสุดท้าย โดยให้เหตุผลว่า แพทย์ผู้ทำการรักษาประเมินว่า คุณหมอผู้บาดเจ็บอาจไม่สามารถมีชีวิตต่อไปจนข้ามคืนนี้ได้ แต่คุณผู้หญิงปฏิเสธโดยให้เหตุผลว่า พรุ่งนี้จะเดินทางไปปฏิบัติธรรมกับอาจารย์ธวัชที่อ่างเก็บน้ำเขื่อนกระเสียว และจะแผ่บุญบารมีนี้มาให้กับคุณหมอ และพรุ่งนี้จะเป็นวันพระที่สำคัญ คุณผู้หญิงเล่าให้ผู้เขียนฟังว่า วันที่เดินทางไปเขื่อนกะเสียว รถตู้ที่คุณผู้หญิงนั่งนั้นได้จอดแวะที่ปั๊มป.ต.ท สาขาเลี่ยงเมือง วันนั้นมีผู้คนเยอะมาก เพราะเป็นวันพระใหญ่ และเป็นวันหยุดยาวต่อเนื่อง คุณผู้หญิงลืมกระเป๋าเงินไว้ในห้องน้ำที่ปั๊มป.ต.ท สาขาเลี่ยงเมือง ในนั้นมีเงินสด 8,000 บาท คุณผู้หญิงนึกขึ้นได้กลางทางว่า ลืมกระเป๋าเงินไว้ในห้องน้ำ และบอกให้คนขับรถตู้กลับไปที่ปั๊มป.ต.ท เลี่ยงเมือง

เหตุประหลาดมหัศจรรย์นี้ก็คือ กระเป๋าเงินของคุณผู้หญิงอยู่ที่เดิม เงินในกระเป๋าอยู่ครบถ้วน เอกสารครบถ้วน ราวกับว่าไม่มีใครไปแตะต้อง เพราะว่าจากปั๊มปตท.นั้น มีผู้คนมากมายที่เดินทางไปใช้บริการเมื่อออกจากปั๊มป.ต.ท ไปได้พักใหญ่ คุณผู้หญิงก็ได้รับโทรศัพท์จากภรรยาคุณหมอและได้ข่าวว่า คุณหมอเสียชีวิตแล้วเมื่อประมาณ 1 ชั่วโมงที่ผ่านมา ซึ่งเป็นเวลาไล่เลี่ยกับเวลาที่เธอเจอกระเป๋าเงินของเธอ

คุณผู้หญิงเล่าเหตุการณ์นี้ให้คุณเขียนฟังอย่างครบถ้วน และลาอาจารย์ธวัชกลับบ้าน หลังจากนั้นอีกไม่เกิน 1 ปี ผู้เขียนก็ได้ทราบข่าวว่า คุณผู้หญิงเสียชีวิตจากอุบัติเหตุรถชน เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นกับผู้เขียนแม้ผ่านมาร่วม 20 ปี เรื่องราวหน้าตาของคุณผู้หญิง น้ำเสียง ยังปรากฏเด่นชัดในความทรงจำของผู้เขียน

จึงขอบันทึกเหตุการณ์นี้ที่เกิดขึ้นไว้ในเว็บไซต์ของสหปฎิบัติฯ เพื่อเป็นความระลึกถึงและขอคุณความดีของเรื่องราวนี้อุทิศให้ทั้งคุณผู้หญิง และคุณหมอผู้วายชนม์ ผู้เขียนเคยเล่าเรื่องราวนี้ให้กับคนใกล้ชิด ที่ร่วมเดินทางมาสหปฏิบัติณ ริมอ่างเก็บน้ำเขื่อนกระเสียว และเธอได้ตั้งคำถามนี้ก่อนที่จะลาจากกันว่า บอกมาสิว่า ทำไมคุณผู้หญิงและคุณหมอต้องตายด้วย เขาทั้งคู่เป็นคนดี ไม่ได้ทำผิดศีลข้อไหน โดยเฉพาะศีลข้อ 3

อ.วรพรรณ เนียมน้ำเพชร