แชร์

เมื่อฉันโดนของ

อัพเดทล่าสุด: 10 มี.ค. 2026

11 ผู้เข้าชม

ย้อนไปเมื่อประมาณปี พ. ศ. ๒๕๓๓ หรือ ๒๕๓๔ ก็ไม่แน่ชัด เหตุเกิดจากมีผู้ชายคนหนึ่งมาหลงรักฉัน ช่วงที่บอกรักนั้นเขายังไม่มีภรรยา ตอนบอกรักฉันก็ปฏิเสธไปและบอกเพียงว่า “เราเป็นเพื่อนกันดีแล้ว” ต่อมาไม่นานเธอก็ไปมีภรรยา ฉันก็ไม่ได้สนใจในเรื่องชีวิตคู่ของเขา อยู่มาไม่นานวันหนึ่งเธอก็มาปรับทุกข์เรื่องภายในครอบครัว ฉันในฐานะเพื่อนก็รับฟังด้วยดี

อยู่มาวันหนึ่งด้วยความที่สถานที่เราทำงานเราใกล้กัน ที่จริงมันเป็นที่ทำงานเก่าของฉัน ซึ่งฉันก็ยังคงตัดขาดจากที่ทำงานเดิมไม่ได้ จึงมีการไปมาหาสู่กันเป็นปกติประจำของฉัน วันเกิดเหตุเขาเอาสร้อยทวาราวดีมาให้ฉัน บอกให้ฉันใส่ไว้ ตอนแรกฉันปฏิเสธ แต่เขายืนยันให้ใส่ ฉันก็เห็นแก่ความเป็นเพื่อนจึงใส่ไว้ นับตั้งแต่ใส่สร้อยเส้นนั้น อาการสำคัญที่แสดงออก คือกลางคืนฉันฝันเห็นเขา กลางวันฉันต้องเดินไปดูหน้าเขา จนไม่เป็นอันทำงาน คือเดินหลายรอบมาก ซึ่งถ้าทางพุทธศาสนาแล้วมันคืออาการหลงเข้าให้แล้วเรียกว่าความรู้สึกผิดชอบชั่วดีหายไป ฉันหลงเขามากมายซึ่งฉันไม่เคยมีอาการแบบนี้มาก่อน

เมื่อความผิดชอบหายไป ฉันไม่สนใจว่าเขาจะมีภรรยาอยู่หรือไม่ ฉันต้องการให้เขามาเป็นสามีฉันไม่นานฉันตัดสินใจไปหาเพื่อนคนหนึ่งที่คลองลึก อ. อรัญประเทศ เพื่อให้เพื่อนพาไปหาคนมาทำของใส่ผู้ชายคนนี้ หวังว่าเขาจะหลงรักฉันและทิ้งภรรยาของเขาไป แต่สิ่งที่ได้คือ เพื่อนพาไปหาร่างทรงชื่อ “โสภา” ร่างทรงบอกกับฉันว่าชาติก่อนเคยเป็นพี่สาวฉัน เคยเลี้ยงดูฉัน ชาตินี้ฉันจะต้องเลี้ยงดูเขาตอบแทน ฉันไปหาเขาทุกเย็นวันศุกร์ กลับมาอีกทีเช้าวันจันทร์ เมื่อฉันไปหาโสภา ฉันกลับรู้สึกว่าความรู้สึกหลงผู้ชายจางไป แต่กลับไปหลงโสภามากกว่า ฉันไปหาโสภาทุกอาทิตย์ พร้อมกับเอาเงินเดือนไปให้ แม้กระทั่งแหวนที่ใส่ก็ถอดให้ร่างทรง นอกจากเงินเดือนของตัวเองแล้ว ฉันยังขอยืมเงินเพื่อน ๆ หลาย ๆ คน เพื่อที่จะนำไปให้ร่างทรง แต่เพื่อน ๆ ก็ไม่ได้ให้ยืม เพราะเขารู้ว่าฉันโดนของ แต่ฉันเองไม่รู้เรื่อง เรื่องการโดนของทำให้ฉันได้มารู้จักกับปู่ เป็นเหมือนเครื่องนำทาง วันนี้ปู่ได้ให้พวกเรามา Talk ในหัวข้อ รร ของเล่น เล่นของ เพื่อจะหันชีวิตของเราจากศรัทธาสู่ปัญญากันให้ได้ แต่อย่างไรเสียชีวิตคนเราก็ต้องดำเนินไปแบบคู่กันตลอดเวลา เหมือนศรัทธาคู่กับปัญญา พฤติกรรมคู่วิบากกรรม มีของเก่าก็ต้องมีของใหม่ เป็นต้น

หลายคนอาจจะสงสัยว่าของอะไรถึงทำให้หลงกันได้มากมายจนอยากได้ของคนอื่น และรวมถึงเอาของมีค่าของตัวเองไปให้คนอื่น อันนี้ที่ฉันโดน ”ของแขก” ซึ่งหลายคนบอกว่าเป็นของที่รุนแรงมากจากผู้ชาย ต่อมา ฉันก็มาโดน “ของเขมร” ซึ่งก็แรงไม่แพ้กันจากผู้หญิงที่เป็นร่างทรง แต่ทั้งหมด ณ ปัจจุบันฉันไม่เสียใจเลย เพราะการเริ่มต้นโดนของทำให้ฉันมาพบปู่ ที่เป็นผู้สอนธรรมะให้ฉันเข้าใจชีวิตมากขึ้น และเป็นผู้เปลี่ยนชะตาชีวิตของฉันจากร้ายให้กลายเป็นดี ตาม รร การหันชีวิตจากเล่นของมาเป็นของเล่นนั่นเอง

ดร.ขนิษฐา โอบอ้อม (ฟ้าใส)

ดร.ขนิษฐา โอบอ้อม (ฟ้าใส)