แชร์

EP. 1867 ความรู้สึกที่จะไปล้วงลึกความศักดิ์สิทธิ์ ต้องจิตใจวางว่างจริง ๆ (พฤ. 5 ก.พ. 2569)

อัพเดทล่าสุด: 12 ก.พ. 2026

10 ผู้เข้าชม

สวัสดีทุกท่าน ลมหายใจเข้า ลมหายใจออก หายใจไม่เข้า หายใจไม่ออก ก็เป็นคำเดิมๆ ในเพลงออกแขก แต่วันนี้เรายังหายใจกันอยู่เรียกว่า ยังมีชีวิต สำหรับคนที่เลิกหายใจแล้ว ห้ามฟัง ห้ามฟัง เพราะฟังไปเขาก็ไม่ได้เข้าไปข้างใน เช่น คนเลิกหายใจแล้วนอนอยู่ พูดให้เขาฟัง จนกระทั่งคอเราโป่งออกมา เขาก็ไม่ฟัง เราก็รู้ว่าเขาไม่ฟัง เราก็เลยห้ามเขาฟังซะหมดเรื่องหมดราวไป อันนี้มันก็เป็นความน่าขบขันอย่าง คนตายแล้วไปพูดให้ฟัง เขาจะฟังหรือไม่ฟัง เขาไม่ฟัง แล้วเขาจะฟังยังไง มันช่างจะเป็นข้อสงสัยที่ไปกันใหญ่ เอาเป็นอันว่า เราพูดให้กับคนที่ยังหายใจเข้าหายใจออกฟัง

วันนี้เราพูดกันวันที่ 5 เดือนกุมภาพันธ์ พุทธ คริตส์ 69 26 แรม 3 ค่ำ เดือน 4 ปีมะเส็ง เป็นวันพฤหัส “อะโมฆัง ทิวะสัง กะยิรา อัปเปนะ พะหุเกนะ วา” แน่นอนที่เรามาคุยกัน เพราะเราต้องการเอาวันแต่ละวันให้เกิดประโยชน์ โดยเฉพาะวันนี้ แล้วประโยชน์จะเกิดได้ยังไง ถ้าในเมื่อพูดกันไปแล้ว คนที่ยังมีลมหายใจเข้า ลมหายใจออก เขาฟัง บางคนก็บอกว่าไม่อยากฟัง แต่บังเอิญเขาหูไม่หนวก เขาก็เลยฟัง ฟังแล้วจะเกิดอะไรขึ้น ยากจะเดา เกิดความรําคาญ เกิดความเบื่อหน่าย เกิดความบอกไม่ถูก เกิดอะไรต่อมิอะไร และแล้วอาจจะมีบางคนรับฟังแล้วได้ข้อคิด

บังเอิญสมมติว่า คนมาฟัง 10 คน ก็ไม่มีใครได้ข้อคิดเลย เพิ่มเข้าไปอีก 10 คน เป็น 20 คน บังเอิญคนที่ 20 ได้ข้อคิดขึ้นมานิดนึง สูญเสียไป 19 คนกว่าๆ ก็ยังดีที่คนที่ 20 เขาฟังแล้วได้ข้อคิดขึ้นมานิดหนึ่ง ถ้าเป็นเช่นนั้นจริง คนพูดก็รู้สึกจะหายเหนื่อย ลดความเหนื่อยลงไป เหนื่อยอะไรจะมาเหนื่อยเท่ากับเหนื่อยใจ มันวัดกันไม่ได้จริงๆ นะ เขาบอกว่าเหนื่อยกายนี่พักผ่อนแล้วมันก็หาย เหนื่อยใจนี่หย่อนใจเท่าไหร่ วางใจเท่าไหร่ ทำใจเท่าไหร่ มันไม่หายเหนื่อย

เพราะฉะนั้นก็รู้ตัวก็พูดน้อยๆ หน่อย มีคนคิดในใจ มีคนบอกมา รู้ตัวก็พูดน้อยๆ หน่อย ก็พยายามอยู่แล้ว แต่เรื่องราวมันเยอะ เพราะว่าถ้าเราพูดน้อยๆ เรื่องราวมันมาก ไหนจะพูดเรื่องของพฤติ ไหนจะพูดเรื่องวิบาก พูดเรื่องพฤติคืออะไร ทำไมต้องไปย่อคำ ก็มันจะพูดน้อยๆ ไง แล้วกรรมอีกคำหนึ่งออกมาไม่ได้เหรอ ก็ได้ แต่ว่าอยากจะพูดน้อยๆ ก็เลยบอกว่า พฤติกรรมย่อไปสักคำนึงก็เหลือพฤติ แล้ววิบากมันคืออะไร วิบากกรรม แล้วทำไมต้องไปย่อ ก็กรรมมันได้น้อยลงไปอีกคำนึง ก็ได้เป็นเรื่องของพฤติกรรม เอาแค่พฤติ วิบากกรรมก็เอาแค่วิบาก ละไว้ในฐานที่เข้าใจ

แต่สิ่งที่เรายังไม่เข้าใจ เรื่องของ 2 รอ ร.รู้สึก บางคนก็พูดไปก็เกาหัวไปเลยนะ มันยังไงกัน ความรู้สึกที่เราจะเข้าถึงเรื่องเหนือสามัญวิสัย บางคนก็เกาหัวแกร็กๆ แกร็กๆ เลย มันรู้สึก มันรู้สึกยังไง แล้วก็อีกรอหนึ่งก็ร.รู้ มันรู้แค่ไหน พอได้ยินอย่างนี้เราก็เลยต้องถอนหายใจ แล้วก็เบี่ยงเบนเรื่องราวที่จะคุยกันออกไปสู่เรื่องอื่น

รู้สึกมันเป็นความรู้สึกของแต่ละคน แต่ละคน แต่ละคน แต่ละอย่าง แต่ละอย่าง แต่ละอย่าง ไม่เหมือนกัน แต่ถ้ารู้สึกชอบชัง อันนี้เหมือนละ ฉันชอบซะอย่างใครจะมาทำอะไร อีกคนก็บอกว่าถ้าฉันชังซะอย่างแล้วใครจะทำไม คุณชอบก็ชอบไป แล้วถ้าฉันชังซะอย่างใครจะมาทำไม คุณจะชังก็ชังไป อันนี้แยกแยะง่าย ความรู้สึกง่ายๆ ชอบก็ชอบ ไม่ชอบก็อย่าชอบ

แต่ความรู้สึกที่จะไปล้วงลึกความศักดิ์สิทธิ์ มันเป็นความรู้สึกที่ต้องจิตใจว่างเปล่า จิตใจวางว่างจริงๆ ความรู้สึกที่เราจะไปล้วงลึกเรื่องศักดิ์สิทธิ์ มันจึงจะเกิดสัมฤทธิ์ขึ้นมาได้ แล้วพอเราได้ความรู้สึกที่จะลงไปล้วงลึกเรื่องศักดิ์สิทธิ์แล้ว เราก็ค่อยๆ ทยอย ทยอย หาความรู้เข้ามา

พอความรู้ชนิดหนึ่งชนิดใดที่ผ่านเข้ามาในวิญญาณธาตุ แล้วมันตรงขั้วกับวิญญาณ กับธาตุของวิญญาณนั้นพอดี ความรู้นั้นมันจะเกาะติด มันจะเกาะติด แล้วพอมันเกาะติดความรู้เข้ามาในธาตุวิญญาณของเราแล้ว มันก็จะไปเกิดการประสานกับความรู้สึกในเรื่องศักดิ์สิทธิ์ ความรู้เรื่องศักดิ์สิทธิ์กับความรู้สึกเรื่องศักดิ์สิทธิ์ ก็จะเกิดการรวมตัวกันเป็นหนึ่งเดียว

อันนี้ก็อาจจะนะ อาจจะมีบางท่านฟังแล้วเกิดความรู้สึกขึ้นมาเข้าใจขึ้นมาได้ จะเป็นคนที่ 20 รู้สึกขึ้นมานิดหนึ่ง นิดนึงก็ยังดี แต่นี้ความไม่รู้เรื่องเลย ไม่ยอมรับเลย ไม่อะไรทั้งสิ้นเลย เราก็เกรงใจที่ใช้เวลามารับฟัง เราจึงพูดอยู่เสมอว่า ขอขอบคุณทุกคนที่ทนฟัง อันนี้ก็เป็นเหตุผลที่เราคุยกันมาทุกครั้ง เราก็จะลงท้ายด้วยว่า ขอบคุณทุกคนที่ทนฟัง

เอาละ เรามาบังเอิญเห็นข้อความอยู่ข้างหน้าก็มาทบทวนกันนิดหนึ่ง เรขาคณิต (กุล) พิสูจน์กรรม คนจะทำกรรม ทั้งเป็นวิบากกรรมก็ดี พฤติกรรมก็ดี ถ้าทำทั้งพฤติและวิบากได้ลงตัวพอดี บุคคลนั้นเป็นบุคคลน่าสรรเสริญ เพราะว่าเขาทำอะไรพอดีๆ เพราะเขาทำวิบาก คือ วิบากกรรม เข้าใจวิบากกรรม แล้วก็ทำพฤติกรรมให้เกิดสอดคล้องกับวิบากกรรม ก็คนนั้นเป็นคนน่าสรรเสริญ แล้วก็เพราะเขาพูดคิดทำอะไรแต่พอดี พอดี เลยมาหน่อยนึง และก็ขอขอบคุณทุกคนที่ทนฟัง เดี๋ยวฟังเพลงจากดีเจคนสวยจะเปิดเพลงค่ายหนึ่งค่ายใดให้ฟัง แล้วกลับมาพบกันในช่วงที่สอง

เอาล่ะ เพลงที่ดีเจคนสวยเพิ่งเปิดขั้นเวลา ก็เป็นเพลงชื่อ กระดิกหาง ทำนอง วาทะธรรม ขำขัน เล่ม 3/1 ครูธวัช คณิตกุล ทํานอง เสียงร้อง AI จัดทำโดยคุณพัทธนันท์ พิมานพงศภัทร หรือคุณแจน

เนื้อเพลงก็มี 4 บรรทัดสั้นๆ แต่ก็ต้องคิดกันหลายสิบหลายบรรทัด อาจจะคิดถึง 40 หรือ 400 บรรทัดก็ได้ บรรทัดที่ 1 อย่าพึ่งให้ท้ายถือท้ายใคร โบราณเขาจะเรียกว่า อย่าไปถือหางใคร หากท่านยังไม่รู้หัวและกลางของเขา หัวและกลางของเขา เขาทำอะไรมาเบื้องต้น ทำอะไรไว้ท่ามกลาง พอสุดท้ายก็กระดิกหางเข้ามาหา ประจบประแจง จะให้เราถือหางหรือถือท้ายเขา บรรทัดที่ 3 เพียงท่านเห็นเขากระดิกหาง เหมือนสุนัขเข้ามาหา แล้วก็ฮ่าๆๆ แสดงว่า ขำหน่อย อย่าเพิ่งให้ท้ายถึงท้ายใคร หากท่านยังไม่รู้หัวและกลางของเขา เพียงท่านเห็นเขากระดิกหาง เหมือนสุนัขเข้ามาหา 555 อันนี้ให้ไว้ตั้งแต่วันที่ 13 พฤษภาคม ปีที่แล้ว พุทธศักราช 2568 ก็เป็นข้อคิด ข้อขำขัน

กลับมาขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เทพเทวดา ในบารมีแห่งพระรัตนตรัย ในวันที่ 3 เดือนมีนาคมที่จะถึงนี้ เป็นวันสำคัญอีกวันหนึ่งในงานพระพุทธศาสนา คือ วันมาฆบูชา เป็นวันที่มีความสำคัญอย่างยิ่งยวดทีเดียว อย่างไรแล้วก็ค่อยๆ มาพิจารณากัน

รวบรวมโดย คุณสุกัญญา เรืองชัยไพบูลย์

Tags :