แชร์

EP.1960 กายวิปริต จิตวิปลาส วิญญาณก็อาฆาต วิญญาณอาฆาตหมายถึง ความรู้สึกนึกคิดให้ร้ายกับเจ้าของชีวิต สิ่งซึ่งเป็นตัวฉุด และตัวช่วย ก็คือ เรื่องศักดิ์สิทธิ์ อิทธิฤทธิ์ ปาฏิหาริย์ และฐานะของเทพที่แท้จริง

อัพเดทล่าสุด: 9 มิ.ย. 2026

4 ผู้เข้าชม

สวัสดีทุกท่าน เร่งทำดีไว้ ดั่งปัจฉิมโอวาทของพระศาสดา วันที่ 31 พฤษภาคม ก็เป็นวันสำคัญที่สุดๆๆ ขององค์สมเด็จพระศาสดา สมเด็จพระมหาพระพุทธองค์ พุทธองค์ทรงประสูติ ตรัสรู้ และปรินิพพาน วันนี้เป็นวันที่ 28 พฤหัสบดีที่ 28 พฤษภาคม 69 และ 26 คือ พุทธะ และ คริสต์ศักราช ขึ้น 12 ค่ำ เดือน 7 ปีมะเมีย “อะโมฆัง ทิวะสัง กะยิรา อัปเปนะ พะหุเกนะ วา” วันเดือนปีมีประโยชน์มาก

วันนี้เป็นวันเดือนปีที่สำคัญอีกวันหนึ่งของคุณอิ๋ว หรือคุณพรทิพย์ พุตติ ให้เป็นวันสำคัญ ขอพรมาให้แก่ลูกสาว คือ เด็กหญิงมุทิตา พุตติ หรือเง็กนึ้ง วันนี้อายุครบ 5 ขวบ ก็ขออำนาจคุณพระศรีรัตนตรัยและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลาย มาอำนวยอวยพรให้เง็กนึ้งมีสุขภาพที่ดี มีความสุขความเจริญ เจริญเติบโตขึ้นไปเป็นคนของสังคมที่มีความรักดี พูดดี คิดดี และทำดี

เวลานี้คนส่วนใหญ่จะผิดปกติกันมากขึ้นทุกทีๆ เด็กก็มีสิทธิ์ผิดปกติ ผู้ใหญ่ก็มีสิทธิ์ไม่ปกติ เพราะฉะนั้น เราต้องมาช่วยกันประคับประคอง โดยเฉพาะเด็กที่กำลังจะโตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่ ตามพุทธพจน์ที่ว่า ปุตตาคือ บุตร วัตถุ มนุสสานัง บุตรหรือเด็กนี่เป็นที่รองรับของมวลมนุษยชาติ คือหมายความว่า ผู้ใหญ่จะเป็นใหญ่วัยไหนก็แล้วแต่ ตั้งแต่ 100 90 น่ะ ตั้งแต่อายุ 100, 90, 80, 70, 60, 50, 40, 30, 20 ลงมานี่ก็เป็นผู้ที่เป็นเจ้าของ เจ้าของแผ่นดิน เจ้าของบ้าน เจ้าของโลก แต่ผู้ใหญ่เหล่านี้ก็ค่อยๆ ล่นขึ้น ล่นขึ้น แล้วก็ตายจากโลกนี้ไป เด็กก็โตขึ้น โตขึ้น โตขึ้น มาเป็นเจ้าของบ้าน เจ้าของเมือง เจ้าของโลก

ทีนี้ผู้ที่โตขึ้นมาเป็นเจ้าของบ้าน เจ้าของเมือง เจ้าของโลก มาทำหน้าที่อย่างนั้นอย่างนี้อยู่นี่ ถ้าเขาเป็นเด็กที่โตขึ้นมาด้วยความ เรียกว่า ถูกต้องตามกระแสชีวิต ไม่มีอะไรผิดปกติ เขาก็จะเป็นเด็กที่สมบูรณ์ มาเป็นผู้ใหญ่ที่น่าสรรเสริญ

แต่ถ้าหากว่า เขาเกิดโตขึ้นมาในท่ามกลางความไม่ปกติ ผู้หลักผู้ใหญ่ประคับประคองเขาไม่ดี หรือดูแลเขาไม่ดี สภาพจิต สภาพร่างกาย เขาเกิดมีสภาวะกายค้านกาย จิตค้านจิต กายทรมานกาย จิตทรมานจิต ค้านกันไปค้านกันมา ค้านกันมาค้านกันไป กายเขาก็ไม่สบาย บางทีเด็กบางคนก็บอกผู้ใหญ่ไม่ถูกว่าเป็นอะไร จิตเขาก็ไม่สบาย เพราะผู้ใหญ่ไปขัดใจในสิ่งที่ไม่ควรขัดใจ แล้วก็ไปตามใจในสิ่งที่ไม่ควรตามใจ เด็กคนนั้นก็โตขึ้นมาในสภาพที่กายวิปริต จิตวิปลาส วิญญาณก็อาฆาต

วิญญาณอาฆาต ก็หมายถึงว่า ความรู้สึกนึกคิดในระดับต่างๆ ตั้งแต่ระดับตื้น ระดับกลาง ระดับลึก ให้ผล ให้ร้ายกับเจ้าของชีวิต เราเรียกว่า วิญญาณอาฆาต ฉะนั้น ถ้าเราไม่ช่วยกัน ผู้ใหญ่ก็โตขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่ที่มีวิญญาณอาฆาต เด็กก็โตขึ้นมาในลักษณะที่วิญญาณอาฆาต

พูดกันง่ายๆ ว่า สังคมทั่วไป มีคนที่มีสุขภาพกายดี และสุขภาพจิตดี จำนวนน้อยมาก แต่มีคนที่ผิดปกติ สุขภาพกายก็ไม่ปกติ สุขภาพจิตก็ไม่ปกติ มันกายค้านกาย กายทรมานกาย กลายเป็นกายวิปริต จิตค้านจิต จิตทรมานจิต กลายเป็นจิตวิปลาส เพราะกายไปค้านจิต จิตมาค้านกาย กายไปทรมานจิต จิตมาทรมานกาย ค้านกันไปค้านกันมา ค้านกันมาค้านกันไป กลายเป็นกายวิปริต จิตวิปลาส วิญญาณอาฆาต คนๆ นั้นเสียคนเลย เกิดขึ้นมาเป็นผู้ใหญ่ ก็เป็นผู้ใหญ่ที่ ขอพูดกันหยาบคายภาษานิดนึง ขออภัย คนเฮงซวย มันกลายเป็นคนที่ใช้การไม่ได้ซะส่วนใหญ่ ไปอยู่ร่วมสังคมกับใครเขา เป็นภาระ เป็นความทุกข์ของสังคมนั้นๆ องค์กรนั้นๆ พบแต่คนประเภทอย่างที่พูดมา คือ กายผิดปกติ กายวิปริต จิตผิดพลาด จิตวิปลาส แล้วชีวิตเขามีแต่วิญญาณอาฆาต แทนที่เขาจะเป็นที่พึ่งให้กับคนอื่นได้ คนอื่นกลับจะต้องมาช่วยเยียวยา ดูแลรักษา หรือคอยมาระมัดระวังภัยที่จะเกิดจากคนประเภทนี้ เพราะฉะนั้นเราจะทำยังไงดี ปรึกษาหารือกันไป ปรึกษาหารือกันมา เวลาก็เกือบจะหมดแล้ว

ตอนนี้หันมาในด้านที่เป็นงานที่เราจะต้องรับรู้ เรียนรู้ และปฏิบัติให้ถูกต้อง ก็คือ ชีวิตของเด็กก็ดี ผู้ใหญ่ก็ดี มีอีกสิ่งหนึ่งซึ่งเป็นตัวฉุดและตัวช่วย ก็คือ เรื่องศักดิ์สิทธิ์ เรื่องอิทธิฤทธิ์ เรื่องปาฏิหาริย์ เรื่องความไม่รู้จักเทพเทวดา และฐานะของเทพที่แท้จริง ไปลุ่มหลงงมงาย บ้างก็ไปหลง แสดงความอหังการกับเทพเทวดา บ้างก็ไปเกิดความลุ่มหลงงมงายจนเกินฐานะของเทพเทวดา ก็กลายเป็นเรื่องที่เสียหายกันใหญ่ เพราะว่าเรื่องเหนือสามัญวิสัยไม่มีโรงเรียน ไม่มีสถาบันการศึกษา ไม่มีวิทยาลัย ไม่มีมหาวิทยาลัยใดๆ ที่จะเปิดมาสอนเรื่องนี้โดยเฉพาะ ไม่มี

เรื่องศาสนา ศรัทธา และความเชื่อ เป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนมาก เราจะต้องมาช่วยกันพิจารณา และเป็นความรู้เสริม เสริมทักษะ เสริมความจริงของชีวิต เพราะชีวิตของคนที่ต้องอาถรรพณ์ในเรื่องศักดิ์สิทธิ์ อิทธิฤทธิ์ปาฏิหาริย์ เทพเทวดา ชีวิตของเขาจะมองออก มองไม่ยากเลยว่า ชีวิตของเขาผิดปกติ พูดกันง่ายๆ ก็คือ คนบ้า ๆ บอ ๆ ถ้าต่อสร้อยออกไปหน่อยก็ไม่สุภาพ คอๆ แตกๆ คนบ้าบอคอแตกว่าอย่างนั้นเถอะ แล้วก็เป็นประเภทที่ทำให้เกิดความ เกิดเป็นคนประเภทที่เก่งแต่ก็ไม่เฮง บางคนเฮงแต่ก็ไม่เก่ง นานๆ เราจึงจะเจอคนเก่งและเฮงสักที

ในเพลงที่เรามีเพลง AI ส่วนมากจะเจอแต่คนเฮงซวย ถ้าเราเจอคนเจอแต่คนเฮงซวยกันเยอะๆ ขอบอกได้เลยว่า ปิดฉากเลย ทุกอย่างไม่ต้องหวังความก้าวหน้า ครอบครัวนาย ก. ก็ไม่ต้องหวังว่า จะเป็นครอบครัวที่เจริญรุ่งเรืองก้าวหน้า องค์กรเอ ก็ไม่ต้องหวังว่า องค์กรเอนั้นจะเจริญรุ่งเรืองก้าวหน้า บริษัทแซดก็ไม่ต้องหวังว่า บริษัทแซดนั้นจะเจริญรุ่งเรืองก้าวหน้า มีแต่จะถอยหลัง มีแต่จะเสื่อมโทรมลง มีแต่จะทรุดโทรมลง มีแต่จะย่ำแย่ลง ต่อให้มีอาคารสวยงามใหญ่โตมโหฬาร ดูเป็นสูงตระหง่านน่าเชื่อถือแค่ไหนนี่ แต่คนในองค์กรนั้นอยู่ในสภาพที่หมดสภาพอย่างที่พูดมาว่า เป็นแต่คนที่ไม่สมประกอบทางจิตใจ ไม่สมประกอบทางวิญญาณ อันนี้เราก็เลิกพูดกันเลย จบเห่ ก็เป็นเรื่องที่น่าเสียใจ เมื่อจบเห่ลงไปแล้ว ไม่ต้องพูดกันแล้ว ก็เลิกคุยกัน

เรามาดูผลงานเล็กๆ น้อยๆ ของผู้ที่ยังมีศรัทธากันอยู่ 1959 คุณปุนนภา รักษาวงษ์ ถ้าจะรับรู้ เรียนรู้ความจริงของชีวิต จงเรียนรู้ด้วยความความใจกว้าง อย่าเรียนรู้แบบใจแคบ ถ้าจะรับรู้เรียนรู้ความจริงของชีวิต จงเรียนรู้ด้วยความใจกว้าง อย่าเรียนรู้แบบใจแคบ ถ้าจะเรียนรู้ชีวิตแบบใจแคบ ก็จะเรียนรู้แบบผิดๆ พลาดๆ รู้ไม่จริง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องของความลึกลับ ซับซ้อน ซ่อนเร้น ปิดบัง อำพรางของชะตาชีวิต และพรหมลิขิต ต้องเรียนรู้ด้วยความใจกว้าง ชีวิตเราก็จะปลอดภัย และค่อยๆ ดีขึ้น ดีขึ้น ดีขึ้นมากเท่านั้น

คุณปุนนภา รักษาวงษ์ ก็พูดทำนองว่า ถ้าต้องการจะเรียนรู้ชีวิตทั้งสองภาค ทั้งภาคสามัญ และเหนือสามัญ ถ้าเราเรียนแบบชนิดที่ว่า ใจเสาะ เปราะบาง ครวญครางง่าย นิดนึงก็สำออย หน่อยนึงก็สำรวย นิดนึงก็มีความสะเทือนใจ หน่อยนึงก็สะเทือนจิต เล็กน้อยก็สะเทือนวิญญาณ อย่างนี้ไม่สำเร็จ จะไม่รู้ความจริงของชีวิตเลยว่า ชีวิตที่แท้จริงคืออะไร เพราะทุกคนเกิดอัตตาในตัวเอง เห็นแก่ตัว

เมื่อเห็นแก่ตัว จะเรียนรู้ชีวิตเฉพาะตัวเองคนเดียว ก็เอาแต่เรียนเข้าข้างตัวเอง เรียนรู้แบบเข้าข้างตัวเอง เข้าข้างตัวเอง ถ้าเราใจกว้างเรียนรู้ชีวิตของคนอื่นเขาด้วยความเห็นใจ เข้าใจ รู้ใจว่า เขาเป็นอย่างนี้เนาะ ถ้าเราปลูกฝังเขาไม่ได้ ช่วยเหลือเขาไม่ได้ เราก็ปลงซะ ปลงว่า คนๆ นั้นน่ะ เขาอยู่นอกระบบไปซะแล้ว เขาไม่ได้อยู่ในระบบที่เราจะไปยุ่งกับเขา จงปล่อยเขาไปตามยถากรรม

แต่ถ้าคนใดที่ยังมองแล้วว่ายังไหวอยู่ ยังไหวอยู่ ยังพอที่จะยกย่องเขาขึ้นมา ให้มาทำหน้าที่อันเหมาะสมได้โดยไม่เป็นพิษเป็นภัย เราก็สามารถจะยกย่องเขาขึ้นมา ให้เขามาทำหน้าที่อันเหมาะสม นอกจากเขาจะไม่เป็นพิษเป็นภัยแล้ว เขายังจะเป็นประโยชน์โพดผลแด่คนรุ่นหลังต่อไป

แต่มันคัดสรรคนที่จะมาเป็นประโยชน์ในการช่วยเหลือคนอื่นนี่ หายาก หายากมาก นับวันมันจะเจอแต่คนประเภทเห็นแก่ตัว ตัวใครตัวมัน ฉันเท่านั้นที่สำคัญ คุณไม่มีความหมายอะไร แล้วก็นับหน้าถือตากันด้วย ด้วยคำว่า มีเงินเขานับว่าพี่ มีทองเขานับว่าน้อง ยากจนเงินทองพี่น้องไม่มี สังคมอยู่กันด้วยแบบนี้ ก็ตายกับตาย แล้วก็ตายลูกเดียว ไม่ตายจริง ๆ ที่ต้องไปเผาศพกัน ก็ตายทั้งเป็น

คนยุคนี้อยู่ในสภาพที่ตายทั้งเป็นมากขึ้น มากขึ้น และมากขึ้น จนกระทั่งนับไม่ถ้วนศพ นับไม่ถ้วนศพ แต่เป็นศพที่ยังลุกเหินเดินได้ กินได้ พูดได้ แล้วค่อนข้างจะพูดในทางติดลบซะด้วย พูดในทางเสียหายด้วย พูดในทางทำลายด้วย ไม่ได้พูดในทางสร้างสรรเลย เพราะคนแต่ละคนนี่ก็เอาแต่ตัวเอง เอาแต่ตัวเอง เอาแต่ตัวเอง มันก็เลยกลายเป็นสังคมที่เอ๋อไปหมดเลย อันนี้ความเห็นของคนพูดนะ มันเอ๋อไปหมด เห็นแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า พยักหน้าไม่มี จริงเท็จประการใดก็ขอฝากผู้ฟัง ผู้ชม ช่วยพิจารณาข้อคิดเห็นเหล่านี้ด้วย และเราจะมาปรึกษาหารือกันในวันถามแอนด์ทอล์ก ที่เราจัดขึ้นเดือนละครั้งต่อไป ก็ขอขอบคุณทุกคนที่ทนฟัง เดี๋ยวกลับมาสวดมนต์สวดพรกัน แล้วก็จะได้กลับเข้าที่หลับที่นอนกันตามอัธยาศัยต่อไป ขอขอบคุณอีกครั้งที่ทนฟัง

เอาล่ะ เพลงที่จบลงไปก็ถ้าฟังให้ดีๆ ก็เพราะดี ถ้าฟังไม่ดีก็ไม่เพราะ ทั้งความหมายก็ไม่ถูกใจ แล้วจะฟังกันยังไงจึงจะเพราะ เพราะว่าคนส่วนใหญ่ 100 คน ก็ 99 คนครึ่ง ก็จะต้องบอกตัวเองนี่เป็นคนดี 99 คนครึ่งใน 100 คน ฉันนี่เป็นคนดีที่สุดแล้วนะ เพราะว่าเอาเหตุผลต่างๆ ทั้งๆ ที่คนๆ นั้นมันแสนสุดจะชั่วช้าเลวทราม มันก็บอกว่ามันนี่คนดี แต่มันเป็นเรื่องจริง เพราะฉะนั้น จะไปเอาจริงจังอะไรกับเพลงนี้เลย เขาแต่งมาให้ร้องให้ฟังขำๆ ขันๆ ไปอย่างนั้นแหละ

เพลง แมวจ๋า คำร้อง วาทะธรรม ขำขัน เล่ม 1 ครูธวัช คณิตกุล ทํานองและเสียงร้อง AI จัดทำโดย คุณพัทธนันท์ พิมานพงศ์ภัทร หรือคุณแจน เนื้อเพลงก็มีอยู่ว่า แมวจ๋ากลัวหมาไหม กลัวแล้วเดินห่างๆ อย่ากีดอย่าขวาง หลีกทางให้ไป เป็นคำกล่อมลูกหรือสอนเด็กอนุบาลสมัยก่อนโบราณเขา คนดีจ๋ากลัวคนชั่วไหม คน 10 คน 100 คนก็หันมองไหนๆ คนชั่ว ฉันนี่คนดี กำลังมองหาดูว่าไหนคนไหนมันคนชั่ว นี่ส่วนมากจะเป็นอย่างนี้

คนดีจ๋ากลัวคนชั่วไหม กลัวแล้วเดินห่างๆ ก็ปรากฏว่า ทั้งคนดี คนชั่ว ก็เดินห่างๆ กันออกไปหมด ต่างคนต่างเดินห่างๆ กัน อย่ากีด อย่าขวาง หลีกทางให้มันไป แล้วมันจะไปไหน ตอนนี้ยุติธรรมแล้ว แต่คุณจะคิดว่าคุณเป็นคนดีทั้งๆ ที่คุณเป็นคนชั่ว ก็ยุติธรรมแล้ว คุณคิดเข้าใจผิดตัวเองว่า เป็นคนชั่ว แต่ความจริงทั้งที่จริงๆ แล้วคุณเป็นคนดี

พอมาถึงตรงนี้ได้รับความยุติธรรมแล้ว ยุติธรรมตอนไหน “แล้วมันจะไปไหน” คนดีจ๋ากลัวคนชั่วไหม กลัวแล้วเดินห่างๆ อย่ากีดอย่าขวางหลีกทางให้มันไป แล้วมันจะไปไหน ตรงนี้เริ่ม เริ่มสกรีนหรือแบ่งแยกระหว่าง คนไหนคนดีคนไหนคนชั่วไม่ต้องไปเถียงกัน ไม่ต้องไปหลงตัวเอง

“มันจะไปชดใช้กรรม” ประโยคนี้ตัดสินฉับลงไปเลย ฟันฉับลงไปเลย เป็นคำเตือนสติคนดีว่า อย่าไปยุ่งกับคนชั่วในยุคไอที มันไม่รู้นี่ สังคมทุกคนก็ประกาศปาวๆ ว่า ฉันเป็นคนดี ในองค์กร ในสถานที่ ในอะไรก็แล้วแต่ คนดีทั้งนั้นแหละ ทุกคนไม่มีใครยอมรับว่าตัวเองชั่วหรอก

พอมาถึงตรงนี้ความยุติธรรมเกิดขึ้นแล้ว คือ แล้วมันจะไปไหน มันจะไปชดใช้กรรม นี่คือ ข้อเท็จจริงของสัจธรรมในมวลมนุษยชาติ เดี๋ยวมันก็ชดใช้กรรมของมันเอง คนดีก็ไปรับกรรมดี คนชั่วก็ไปรับกรรมชั่ว อันนี้คือ ข้อตัดสินในกรณีที่ไม่ชัดเจน ก็ชัดเจนขึ้น กรณีสงสัยก็ไม่ต้องสงสัย เพราะกรรม คือ สิ่งที่ยุติธรรมที่สุด

เรามาตั้งใจ ตั้งจิต ตั้งมโน ตั้งวิญญาณ สวดมนต์ ระลึกถึงองค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้า โดยเฉพาะวันวิสาขบูชา เป็นวันประสูติ ตรัสรู้ และเสด็จดับขันธ์ปรินิพพาน ในวันเดียวกันเลย ซึ่งเป็นที่มหัศจรรย์อย่างที่สุดของโลก แล้วเราก็จะได้เข้าถึงสัจธรรมขององค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าว่า กัลยาณการี กัลยาณัง ปาปการี จะ ปาปะกัง ทำดีได้ดี ทำชั่วได้ชั่ว

พฤ. 28 พ.ค. 2569

รวบรวมโดย คุณสุกัญญา เรืองชัยไพบูลย์

Tags :